Auteur: Irene

Het land van ooit (geïnspireerd op Gregg Braden’s The Divine Matrix, beschreven in het boek ‘Communiceren met andere beschavingen’ van Martijn van Staveren).

Ooit … heel, héél lang geleden … leefde er een beschaving die bestond uit liefdevolle wezens met wonderbaarlijke krachten en een groot creatievermogen. Zij wisten precies waar zij vandaan kwamen, waar hun oorsprong lag en hoe ze weer naar dit thuis konden terug keren. Dit rijk was een eenheid. Alle kennis die zij nodig hadden droegen zij binnen in zich. Uit zichzelf konden zij scheppen en creëeren wat zij maar wilden. Het was dan ook een liefdevolle, harmonische samenleving op een hele mooie, bijzondere plek in het universum. De planeet waarop zij woonden bezat de meest waardevolle natuur in de meest uiteenlopende kleuren. Kristalhelder, geneeskrachtig water dat alle herinneringen van die planeet en het universum in zich droeg was in overvloed aanwezig. Zij voedden zich met de lucht of met de vruchten en zaden die in hun nabijheid waren. Hun lichamen waren dan ook licht. Anders gezegd zij bezaten een lichtlichaam in meerdere betekenissen. Er groeiden veel bijzondere bloemen en planten die goed waren voor hun hele wezen. Ziekte bestond er niet en de wezens werden heel erg oud; iedereen leefde daar zijn gelukkigste tijden – alhoewel tijd zoals wij die kennen daar niet bestond. Echter gebeurde er iets dat niemand had voorzien…

Vanuit andere werelden hadden minder gunstig gestemde wezens het voorzien op die bijzondere planeet op die bijzondere plek in het universum. De planeet waarop ze het gemunt hadden was ook heel rijk, dat wisten deze creaturen. Er waren goud en andere grondstoffen te vinden daar; dat was onder anderen waarop zij het voorzien hadden. Zij zagen zichzelf als goden en experimenteerden er op los. Zij verwachtten dat de oorspronkelijke bewoners heb ook zagen als goden en hen aanbaden en dienden. Langzamerhand gingen de oorspronkelijke wezens hen inderdaad zo zien, gingen geloven dat ze deze ‘goden’ nodig hadden om hen te vertellen wat goed voor hen was. Deze creaturen van andere werelden waren namelijk hoogbeschaafd met zeer geavanceerde technologieën die zij op die geïnvaseerde planeet ten allen tijden inzetten. Ze bouwden de meest grootse gebouwen en creëerden de krachtigste wapens, leerden hen hoe ze dieren konden houden om landbouw te bedrijven en hoe ze gewassen konden spuiten om insecten en ziekten te weren. Ook werden apparaten ontwikkeld om de wezens te genezen die door dit ‘nieuwe normaal’ steeds zieker en zieker werden.

Zo ging dit volk uiteindelijk geloven dat de dingen die ze nodig hadden buiten zichzelf lagen. Ze gingen geloven dat ze moesten zorgen dat ze altijd genoeg te eten hadden, zich moesten beschermen tegen ziekten, het weer en onveiligheid; tegen van alles en nog wat. Religies werden lang geleden al in het leven geroepen om het volk in dit geloof vast te zetten en tevens de dualiteit die al lang was ontstaan was te versterken. Hiervoor werden zelfs de gruwelijkste oorlogen gevoerd. Hun innerlijke kennis werd steeds meer vergeten en men kwam steeds verder van zijn natuurlijke habitat en van zichzelf af te staan. De levendige lichtvonk die zij nog steeds in zich droegen doofde steeds verder uit …

Dit ging zo door totdat deze wezens een slap aftreksel werden van zichzelf omdat ze zich verloren in voorgeschreven technologieën die de verbinding met hun ware ik vervingen; onder anderen smartphones, smarttelevisies, gamecomputers en virtual reality. Een digitale wereld was geschapen en het leek alsof hun natuurlijke creatiekracht volledig was verdwenen en zij alleen nog maar elkaar konden kopiëren. Ieder oorspronkelijk wezen had echter nog steeds dat ene stukje bewustzijn in zich, dat stukje van waaruit ze de weg terug naar hun oorsprong – naar Huis – terug konden vinden.

Tot op het allerlaatste moment krijgen zij de kans om het te vinden en hun verbinding opnieuw te leggen. Als het te laat is – door de allang uitgerolde technologieën – zal dit laatste stukje bewustzijn echter opgaan in het niets. Om daarna voor altijd te verdwijnen?